صنعت فولاد

تفاوت اصلی در ترکیب شیمیایی (میزان کربن و منگنز) و در نتیجه خواص مکانیکی است. فولاد St37 (معادل S235) دارای تنش تسلیم حدود ۲۳۵ مگاپاسکال بوده و به دلیل انعطاف‌پذیری و جوش‌پذیری عالی، در ساخت‌وساز عمومی و اسکلت فلزی سبک استفاده می‌شود. فولاد St52 (معادل S355) با افزودن منگنز و سیلیسیم، تنش تسلیم حدود ۳۵۵ مگاپاسکال دارد که مقاومت به بارگذاری دینامیکی، خستگی و سایش بالاتری داشته و در پل‌سازی، ماشین‌آلات سنگین، جرثقیل‌ها و شاسی خودروهای سنگین به کار می‌رود.

معادل کربن یا CEV فرمولی متالورژیکی است که اثر عناصر آلیاژی مختلف (مانند منگنز، کروم، مولیبدن، وانادیوم، نیکل و مس) را نسبت به کربن در افزایش سختی‌پذیری محاسبه می‌کند. هرچه عدد CEV بالاتر باشد (به‌ویژه بالاتر از ۰.۴۰ تا ۰.۴۵ درصد)، جوش‌پذیری فولاد دشوارتر شده و نیاز به پیش‌گرمایش (Pre-heating) و کنترل دقیق دمای بین‌پاسی (Interpass) برای جلوگیری از تشکیل ساختار شکننده مارتنزیت و ترک سرد در منطقه متأثر از حرارت (HAZ) بیشتر می‌شود.

ورق نورد گرم در دمایی بالاتر از دمای تبلور مجدد فولاد (بیش از ۹۰۰ درجه سانتی‌گراد) تولید می‌شود؛ فرآیندی سریع‌تر و کم‌هزینه‌تر دارد اما سطح آن دارای اکسید و تلورانس ابعادی آن بزرگتر است و برای اسکلت، پل و لوله‌های صنعتی استفاده می‌شود. ورق نورد سرد در دمای اتاق با عملیات کشش و نورد متوالی از ورق گرم اسیدشویی‌شده تولید می‌شود که دارای کیفیت سطحی صاف، تلورانس ابعادی بسیار دقیق و قابلیت کشش و فرم‌دهی بالاست و در بدنه خودرو، لوازم خانگی و صنایع ظریف کاربرد دارد.